Cumhuriyet’in 103. Yaşında Bursa’dan Yükselen Zarafet: Göksel ve Sahne Estetiği

Takvimler 29 Ekim’i gösterdiğinde, bu ülkenin sokaklarında sadece bayraklar değil, kökleri bir asrı aşan bir aidiyet duygusu dalgalanır.

Sancaktepe’deki çelenk törenlerinin resmi ve gururlu duruşundan, Bursa’nın tarihi silüetine yayılan o devasa coşkuya kadar Türkiye Cumhuriyeti 103. yaşını kutluyor.

Ancak asıl mesele, bu kutlamaların popüler kültürün aynasında nasıl yansıdığı, sahnelere ve sokaklara nasıl uyarlandığıdır.

Malum, magazin basını son günlerde yine oldukça hareketli; kimin kime ne dediği, trafikte aracın tavanında dans edenlerin yarattığı absürt manzaralar ya da komşu balkondaki çamaşır ipinden medet uman

sığ gündemler... Tüm bu gürültü patırtı içinde, estetik algımızı ve ruhumuzu tazeleyecek nadir anlardan biri Bursa’dan, Göksel’in muazzam Cumhuriyet konseriyle geldi.

Bir sanatçıyı sahnede var eden şeyin sadece ses teli olmadığını, yıllardır bıkıp usanmadan anlatıyorum.

Ses ne kadar kusursuz olursa olsun, üzerindeki kumaş karakteri yansıtmıyorsa, o performans eksik kalmaya mahkûmdur. Göksel, tam da bu denklemi çözmüş nadir isimlerden biri.

Sahneye adım attığı andan itibaren yaydığı o zarif aura, ne anlık trendlerin kurbanı oluyor ne de abartılı bir ihtişam çabasında kayboluyor.

Üzerindeki tasarımın kesimi, kumaşın ışığı yakalayışı ve o silüetin sahnede duruşu bize şunu söylüyor: Zamansız şıklık, bağırarak değil, fısıldayarak kendini gösterir.

Kırmızı halıda ya da konser sahnesinde şıklık yarışına girmek cesaret ister; ama o cesareti doğru kumaş, kusursuz kesim ve doğru duruşla taçlandıramıyorsanız, geriye sadece kalabalık bir

'olmamışlık' tablosu kalır. Göksel, bu tuzaktan her zamanki zarafetiyle kaçmayı başarıyor.