Sancaktepe’nin Meydanında Cumhuriyet’in Yüz Üçüncü Nefesi

Sonbaharın serin rüzgârı Sancaktepe meydanını yavaşça sararken, çarşıdan esnafa uzanan o tanıdık sabırlı bekleyiş bu kez başka bir heyecana ev sahipliği yapıyor.

Takvimler 2026 yılının Ekim ayını gösterdiğinde, Cumhuriyet’in 103.

yıl dönümü vesilesiyle Atatürk büstüne sunulan çelenkler, sadece kuru bir protokol gereği değil; bu coğrafyanın köklerine tutunma iradesinin en somut halidir.

Bir kentin sokaklarında, mahallelerinde yürürken duyulan o ortak nefes, toplumsal huzurun harcını karan asıl unsurdur.

Bugün Türkiye’nin dört bir yanında olduğu gibi İstanbul’un çeperlerindeki mahallelerde de iktisadi dalgalanmaların, çarşı pazarın getirdiği hayat pahalılığının yarattığı yorgunluk hissi, vatandaşın

sırtındaki yükü artırıyor. Merkez Bankası'nın ve Fed'in faiz kararlarının piyasada yarattığı dalgalanma, sokaktaki esnafın tezgahına, mutfaktaki bütçeye doğrudan yansıyor.

Reçeldeki meyve oranının bile tartıldığı, gramların hesaplandığı bu dar zamanlarda, insanların tutunacak ortak değerlere duyduğu ihtiyaç hiç olmadığı kadar derin.

İşte tam da bu noktada, Sancaktepe'deki çelenk töreni gibi kamusal ritüeller, sadece geçmişin bir anılması değil, aynı zamanda geleceğe birlikte yürüme iradesinin tazelediği sığınaklar olarak

karşımıza çıkıyor. Siyaseti yalnızca makam mücadelesi veya soğuk bütçe rakamlarından ibaret görenler, bu tür törenlerin mahalle dokusunda yarattığı iyileştirici etkiyi ıskalarlar.

Oysa yerel yönetimler, kentin sokaklarını asfaltlamaktan ibaret yapılar olamaz; olmamalıdır. Sosyal belediyecilik, insanın ruhuna, kentin hafızasına dokunmayı gerektirir.

Sancaktepe meydanında toplanan çocukların gözlerindeki ışıltı, yaşlılarımızın anılarındaki o vakur duruş, genel siyasetin gürültülü dalgalarından uzakta, yerelin o saf ve kucaklayıcı hakikatini