Çatalca’da Mozaik Taşlarından Kurulan Cumhuriyet: Belediyecilik Beton Dökmekten İbaret Değildir

İstanbul’un çeperinde, toprak kokusunun rüzgarla buluştuğu mahallelerde siyaset konuşmak, ankara’nın soğuk koridorlarında planlanan ezberlerden çok uzaktır. Burası Çatalca.

Bir tarafta tarlaların bereketi, diğer tarafta Marmara ile Karadeniz’in arasına sıkışmış bu kadim coğrafyanın derin tarihsel hafızası duruyor.

Kentleşme dediğimiz o hoyrat dalga buraya da vuruyor elbette; tarım arazilerinin üzerine dikilen binalar, birbirine yabancılaşan sokaklar...

İşte tam da bu noktada yerel siyasetin ve belediyeciliğin gerçek anlamı devreye giriyor.

Belediyecilik, sadece asfalt dökmek, parke taşı dizmek veya binaların arasını betonla doldurmaktan ibaret olamaz.

Eğer kentin ruhunu, insanların birbirine selam verme alışkanlığını ve ortak geçmişini koruyamazsanız, diktiğiniz binalar sadece birer beton yığınından ibaret kalır.

Geçtiğimiz günlerde Çatalca Belediyesi’nin Cumhuriyet Haftası vesilesiyle hayata geçirdiği etkinlikler, bu toprakların kökleriyle yeniden buluşması açısından zihin açıcıydı.

Çocukların mozaik sanatıyla Türk bayrağımızı ve Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün portresini işlediği o anları izlerken, meselenin sadece bir kutlama programından ibaret olmadığını düşündüm.

Mozaik, küçük parçaların yan yana gelerek büyük, kusursuz ve sarsılmaz bir bütün oluşturmasıdır. İstanbul’un ve Türkiye’nin bugünkü toplumsal dokusu da tıpkı o mozaik gibidir.

Farklılıklarımızla, mahallelerimizle, tarlada ter döken çiftçimizle, atölyede çalışan esnafımızla biz bir aradayız.

Bu bir arada olma halini besleyen en temel unsurlardan biri de Cumhuriyet’in kurucu felsefesidir.