Çöp Kamyonunun Gölgesinde Sıkışan Hayatlar: İstanbul’un Operasyonel Çıkmazı

Sabahın erken saatleri; fırından yeni çıkmış ekmeğin kokusunun mahalle kahvesindeki çay bardağının sesine karıştığı, insan güne umutla başlarken şehrin damarlarının yavaş yavaş açıldığı o asil zaman

dilimidir.

Kadıköy'ün ara sokaklarından Beşiktaş'ın yokuşlarına, Pendik'in Yenişehir Reyhan Caddesi'nden tarihi sur içi dokusuna kadar bu metropolün her köşesi kendine has bir sabaha uyanır.

Fakat bu uyanış, son yıllarda ne yazık ki tıkırtıyla başlayan mahalle huzurunun yerini alan motor gürültüleriyle ve kilitlenen trafik çilesiyle gölgeleniyor.

Vatandaşın haklı isyanı sosyal medyada yankı bulurken, örneğin sabahın sekizinde daracık bir caddede duran çöp kamyonunun ardında uzuyan araç kuyrukları, aslında belediyecilik anlayışımızın sıkıştığı

yeri gözler önüne seriyor. Bir kenti yönetmek, yalnızca bütçe kalemlerini denkleştirmek ya da yıllanmış asfaltı kazıp yerine yenisini dökmekten ibaret değildir.

Belediyecilik, o asfaltın üstünde yürüyen insanın zamanına, huzuruna ve kentin toplumsal ritmine saygı duymaktır.

Sabahın en yoğun saatinde, insanların işine, çocukların okuluna yetişmeye çalıştığı anlarda devasa çöp kamyonlarını trafiğin tam ortasına salmak, hangi akla ve hangi modern şehircilik kriterine sığar?

Bu manzara, sadece operasyonel bir aksaklık değil; aynı zamanda kentin kılcal damarlarını okuyamamaktan, masa başında yapılan planların sokaktaki gerçeklikle uyuşmamasından kaynaklanan derin bir

vizyonsuzluğun neticesidir. İstanbul gibi asırlık bir medeniyet beşiğini yönetmek, her şeyden önce bu kentin ruhuna ve coğrafi yapısına sadakatle yaklaşmayı gerektirir.

Tarihi yarımadadan çeperlerdeki yeni yerleşim alanlarına kadar her mahallenin kendine özgü bir nefes alma ritmi vardır.