Saat 09.05’te Duran Hayat ve Yerel Siyasetin Hafızası

Kasım ayının o alışıldık serinliği bu sabah İstanbul'un üstüne çöktüğünde, metropolün asırlık damarlarında hayat bir anlığına, sanki sözleşmişçesine durdu.

Boğaziçi Köprüsü'nde kontak kapatan sürücüler, Beşiktaş pazarında tezgahının başında ceketini ilgeleyen esnaf, Kadıköy rıhtımında adımlarını yavaşlatan üniversiteliler...

Saatler 09.05'i gösterdiğinde bu kalabalık şehir, tek bir kalp gibi attı. Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün ebediyete intikalinin 88.

yıl dönümünde, her yıl olduğu gibi yine aynı hüzünlü ve vakur ritüelle yandık.

Tarih, bu coğrafyada sadece takvim yapraklarının dökülmesi değildir; hafızanın tazelenmesi, köklerle kurulan bağın yeniden teyit edilmesidir.

İşte tam bu dakikalarda, şehrin dört bir yanını saran belediyeler de sosyal medya ekranlarından ve billboardlardan ardı ardına mesajlar yayımladı.

Eyüpsultan'dan Büyükçekmece'ye, Üsküdar'dan Zeytinburnu'na kadar her kurum, bu ortak hznü kendi cıvatası ve rengiyle kentin duvarlarına astı.

Kimi 'Açtığın yolda' dedi, kimi 'Saat 09.05'te kalbimiz aynı yerde' vurgusu yaptı. Peki, asıl mesele bu dijital ve basılı afişlerin ne kadar estetik olduğu mu?

Yoksa bu anma metinlerinin arkasındaki idari iradenin, o büyük mirasın gereğini günlük pratiklerde ne ölçüde yerine getirdiği mi?

Bir toplumbilimci gözüyle baktığımızda, yerel siyasetin en temel meşruiyet kaynağının halkın ortak değerleriyle kurduğu sahici bağ olduğunu görürüz.

Atatürk'ü anmak, sadece Kasım'ın dehlizlerinde birkaç hamasi cümle kurmaktan ibaret olamaz.