Osmanlı İmparatorluğu'nda tecrübeli bürokratların ön planda tutulduğu dönemlerde, bürokrasinin teamülleri sorunları çözer ve devletin farklı birimleri birbirini denetlerdi. Ancak zamanla liyakatin ikinci plana atılması ve hiyerarşik ilerlemenin aksamasıyla birlikte bazı bürokratlar ile memurlar işbirliği yaparak usulsüzlüklere karıştı. Devlet görevlilerinin gelirleri kanunlarla belirlenmiş ve kendilerine çeşitli iaşeler sağlanmış olmasına rağmen, bazı memurların kazançlarını artırmak amacıyla suistimallere yöneldiği görüldü.
On altıncı yüzyılın sonlarından itibaren artan görev talepleri ve sık veziriazam değişiklikleri, iç çekişmelere ve liyakatin azalmasına yol açtı. Devlet dairelerinde işi olan vatandaşların işlemlerinin geciktirildiği, hatta bazı memurların haksız kazanç elde etmek için evrak sahteciliğine başvurduğu tespit edildi. Özellikle devlet gelirlerinin dağıtımı ve memuriyet evraklarının hazırlandığı dairelerde bu tür usulsüzlüklere daha sık rastlandığı kayıtlara geçti.
Osmanlı yönetiminin güveni kötüye kullanan memur ve bürokratlara karşı oldukça sert tedbirler aldığı biliniyor. Bin beş yüz doksan yılında Divân-ı Hümâyûn ve Maliye dairelerindeki bazı memurların sahte belgeler hazırladığı, İran seferleri için gönderilen boş fermanları ele geçirdiği ve silinen mürekkep kullanarak sahte emirler yazdığı teftiş sonucunda ortaya çıkarıldı. Bu suistimalleri gerçekleştiren görevlilerden ikisi idam edilirken, altısının birer eli kesildi ve yedi kişi gemilerde kürek çekmeye mahkûm edildi.
Timar sisteminin temel direklerinden biri olan askeri ve ekonomik dengenin korunması amacıyla, bir kişiye birden fazla kılıç timar verilmesi kanunen yasaktı. Ancak bin altı yüz yirmi yılında ortaya çıkan büyük bir evrak sahteciliğinde, Reisülküttap Hamza Efendi ile Defter Emini Abdi Efendi'nin boşta kalan kılıç timarlarını kendi üzerlerine geçirdikten sonra adamlarına devrettikleri anlaşıldı. Bu olay üzerine Reisülküttap Hamza Efendi idam cezasına çarptırılırken, Abdi Efendi görevden alındı.
Defterhane-i Âmire biriminde de zaman zaman taşradaki görevlilerle ortak hareket eden kâtiplerin usulsüz dilekçeler ve boş belgeler ele geçirdiği görüldü. On yedi yüz seksen üç yılında defterhane kâtiplerinden Yesrî'nin sahte vesikalar düzenlediği belirlendi. Bu memur devlet hizmetinden uzaklaştırılarak diğer çalışanlara ibret teşkil etmesi amacıyla Bozcaada'ya sürgün edildi.
Osmanlı idaresi, devletin güvenini sarsan, görevini kötüye kullanan ve haksız kazanç sağlayan kamu görevlilerine karşı hiçbir taviz vermedi. Suçun niteliğine göre bürodan çıkarma, hapis, sürgün, kalebent, kürek cezası, el kesme ve idam gibi ağır müeyyideler uygulandı. Bu cezalar, devlet bürokrasisinde dürüstlüğün ve kanunların egemen kılınması için caydırıcı birer unsur olarak devreye sokuldu.