İstanbul, sadece caddelerinden motor sesleri yükselen, meydanlarında kalabalıkların birbirine karıştığı beton bir yığın değildir. Bu metropol, her sokağında ayrı bir hikaye barındıran, mahalle kültürüyle nefes alan canlı bir organizmadır. Son günlerde Ataşehir’de yaşanan hareketli gelişmeler, bu organizmanın ne kadar hassas dengeler üzerinde yükseldiğini bir kez daha gösterdi. Belediyecilik faaliyetlerinin, meclis koridorlarındaki gerilimlerin veya idari kararların yalnızca birer bürokratik işlem olmadığını; doğrudan o mahallede yaşayan insanın huzurunu, esnafın kantarını ve komşuluk hukukunu etkilediğini unutmamak gerekiyor. Yerel siyaset, genel iktidar hesaplarının sıkıştırıldığı kısır bir alan olamayacak kadar derin bir toplumsal hafızaya sahiptir.
Bir belediyenin kapısından içeri giren vatandaşın beklentisi saf bir liyakat, şeffaflık ve adil hizmettir. Ataşehir’deki son bir haftalık hareketlilik de bize gösterdi ki, yönetim mekanizmalarındaki en ufak bir sarsıntı, doğrudan sokaktaki insana yansımaktadır. Sabah işine gitmek için minibüs duraklarında bekleyen memurun, caddede devrilen bir araca koşan duyarlı mahalle sakinlerinin ya da kent yoksulluğuyla mücadele eden ailelerin gündemi ile meclisteki koltuk kavgaları maalesef aynı frekansta titreşmiyor. Oysa sosyal belediyecilik, makam odalarının konforundan değil, mahalle kahvesindeki dertleşmeden, esnafın tıkınan tezgahından başlar. İstanbul’u yönetmek ya da İstanbul’un bir ilçesinde söz sahibi olmak, kentin çeperlerindeki sorunları ıskalayarak sadece makro projeler konuşmakla yapılamaz.
Ümraniye’deki sokak arasında devrilen küçük bir aracın ardından hemen yardıma koşan o somut insan iradesi, bize hâlâ bu toplumun en büyük sermayesinin dayanışma olduğunu hatırlatıyor. Siyasetçiler ve yerel yöneticiler, halkın bu güçlü refleksini okumak zorundadır. Ataşehir özelinde yaşananlar, yerel yönetimlerin sadece asfalt dökme veya bina dikme mercileri olmadığını; aksine mekânsal adaleti ve toplumsal barışı tesis etmekle yükümlü yapı ২০১৭ar olduğunu bir kez daha kanıtladı. Şeffaf olmayan her karar, halkla idare arasında örülen yeni bir duvar demektir. İstanbul siyasetinin kalbi, genel siyasetin gürültülü koridorlarında değil, işte bu mahalle dinamiklerinin sesinde atar.
Sonuç olarak, Ataşehir’in ve genel olarak İstanbul’un yerel yönetimleri, kısır siyasi çekişmelerin aracı olmaktan çıkarılmalıdır. Belediyecilik unvanını taşıyan herkes, o koltuğun birer emanetçi olduğunu, asıl sahibin ise mahalledeki komşu, pazardaki esnaf ve geleceğini arayan genç olduğunu bilmelidir. Kentin ruhuna saygı duymayan, insanın derdiyle dertlenmeyen hiçbir idari hamle kalıcı olamaz. İstanbul’un huzuru, ancak tabandan yukarıya inşa edilen samimi ve liyakatli bir yerel demokrasi anlayışıyla mümkündür.