Magazin dünyası dediğimiz o renkli vitrin, bazen parıltılı kumaşların ardındaki en derin sessizlikleri unutturur bize. Geçtiğimiz günlerde ardında bıraktığı o melankolik röportajla yeniden hafızalarımıza kazınan şarkıcı Nev'in vefatı, bu çarkın insanı nasıl öğüttüğünün en acı, en sarsıcı kanıtı oldu. Yıllar önce dile getirdiği o 'çok yalnızım' cümlesi, bugün ekranlarda boy gösteren ışıltılı hayatların ve kalabalık yalnızlıkların, popüler kültürün aynasında yansıyan en net silüetidir. Moda, kumaşın ruhu sarma biçimiyle anlam kazanır deriz; lakin ruhun kumaşı yırtıldığında üzerinize geçirdiğiniz en kusursuz haute couture parça bile o boşluğu örtmeye yetmiyor.
Tam da bu ruh hâliyle, bir yanda yaşamın hüzünlü ve kaçınılmaz vedaları yankılanırken, diğer yanda sinemamızın kalbi Antalya’da, Altın Portakal Film Festivali'nde adeta bir yıldızlar geçidi yaşandı. Kırmızı halıda şıklık yarışına girmek cesaret ister; o cesareti doğru kumaş, kusursuz kesim ve rafine bir duruşla taçlandıramıyorsanız, geriye sadece kalabalık bir 'olmamışlık' tablosu kalır. Bu yıl tören alanında gördüğümüz bazı tercihler, ne yazık ki trend takipçiliğinin ötesine geçemeyen, özgünlükten uzak birer silüet kopyasından ibaretti. Doğru orantılı drapeler, bedeni boğmayan ama zarifçe saran formlar yerine, sırf 'göz önünde olayım' kaygısıyla seçilmiş abartılı kumaşlar o muazzam zarafet çizgisini fena harcadı. Moda geçicidir, stil ise karakterin kumaşa dökülmüş halidir; o halin içi boşaldığında ise geriye sadece flaş patlamaları kalıyor.
Bir yanda ekranlardaki yaprak dökümleri, diğer yanda dizi setlerinden sızan fragmanlar ve sinemanın o büyüleyici ama bir o kadar da acımasız kulisleri… Toplum olarak sigaraya başlama yaşının on yediye düştüğü, herkesin bir köşede kendi fırtınasıyla boğuştuğu bir iklimde, magazin basını sadece ünlülerin ne giydiğini değil, bu ruhsal dönüşümün bizzat kendisini yazmak zorunda. Şöhret dediğimiz o ağır yük, omuzlara binen yorucu bir palto gibidir; eğer iyi dikilmemişse, insanı ilk rüzgarda hasta eder. Nev’in gidişi ve Altın Portakal'ın ışıltılı koridorları bize aynı gerçeği fısıldıyor: Dışarıdaki ihtişam ne kadar parlak olursa olsun, içerideki tenhalık masumiyetini koruyor.