İstanbul’un çeperleri, metropolün kalabalık ve yorgun nefesini en derinden hisseden yerlerdir. Esenyurt da bu coğrafyanın en büyük, en kalabalık ve belki de en çok sınanan aynalarından biridir. Son günlerde adli mercilere taşınan yeni suç duyuruları ve iddialar, bu aynaya yansıyan gölgeleri bir kez daha gözler önüne serdi. Eski bir korumanın iddialarıyla yeniden hareketlenen Esenyurt Belediyesi sarmalı, meseleyi sadece adli bir soruşturma olmaktan çıkarıp derin bir toplumsal ve yönetsel krizin tepkiseline dönüştürüyor.
Bir kenti yönetmek, unvan sahiplerine mahalli bir yetki devrinden çok öte bir anlam taşır. Belediye başkanı olmak, o kentin sokaklarında yürüyen her bir vatandaşın emeğini, umudunu ve güvenini emanet almaktır. Ancak ne yazık ki uzun süredir Türkiye yerel siyasetinde bu emanet bilinci, makro-politik çekişmelerin ve kapalı kapılar ardında örülen ilişkilerin kurbanı oluyor. Esenyurt’un tozlu caddelerinde, henüz betonlaşmamış son toprak parçalarında yükselen tırmanış, aslında liyakatsizliğin ve şeffaflıktan uzak yönetim anlayışının faturasıdır.
Sosyolojik açıdan baktığımızda, yerel yönetimlerin meşruiyeti iki temel sütun üzerine kuruludur: Toplumsal adalet ve hesap verebilirlik. Eğer bir kentin mahallelerinde komşuluk hukuku zedeleniyor, insanlar yaşadıkları yere yabancılaşıyor ve yöneticiler ile halk arasında kalın duvarlar örülüyorsa, orada sadece bir idari yapı değil, toplumsal doku da çatırdıyor demektir. Esenyurt’taki iddialar, adli boyutunun ötesinde, tam da bu dokunun ne kadar hırpalandığının bir göstergesidir. İnsanların gündelik yaşamlarını sürdürdüğü, evine ekmek götürme telaşında olduğu bu devasa ilçede, siyasetin hâlâ kişisel hesaplaşmaların sahnesi olması kabul edilemez.
Belediyecilik sadece binalar inşa etmek, asfalt dökmek ya da makam odalarından talimatlar yağdırmak değildir; o binaların arasında yaşayan insanların aidiyet duygusunu, sosyal refahı adil paylaşma iradesini ve kentin ruhunu korumaktır. Esenyurt’un bugünkü manzarası, bu temel ilkeden ne kadar uzaklaşıldığının acı bir kanıtıdır. Ortaya atılan iddiaların üzerini örtmek ya da bunları sıradan siyasi çekişmeler olarak nitelendirmek, sorunları çözmek bir yana, büyütmekten başka bir işe yaramaz.
Çözüm bellidir ve bizzat yerelin kendi dinamiklerinde saklıdır. Yerel siyaset, tepeden inmeci bir zihniyetle değil, mahalleden yukarıya inşa edilen şeffaf bir katılımcılıkla yeniden ele alınmalıdır. Esenyurt’un ve dahi tüm İstanbul’un sokakları, bu kısır ve yıpratıcı döngüden kurtulmayı fazlasıyla hak ediyor. Halkın iradesini temsil eden koltuklar, kişisel koruma kalkanlarının ya da örtülü ilişkilerin arka bahçesi olamaz; olmamalıdır. Bu kriz, adli mercilerin olduğu kadar, vicdan sahibi her bir yerel yöneticinin ve siyasetçinin önünde duran kaçınılmaz bir ayna ve uyarıdır.