Tarihin akışı, bazen yavaş ve öngörülebilir nehir yataklarında ilerler; bazen de sarp kayalıklardan düşen bir çığ gibi ani ve yıkıcı kırılmalara sahne olur. Bugün içinde bulunduğumuz ekonomik ve toplumsal konjonktür, tam da bu ikinci kategoriye göz kırpıyor. Semt pazarlarında gramla alınan meyvenin, manav tezgahındaki etiket oyunlarının ve mutfaktaki yangının sokaktaki yankısı, artık geleneksel siyasetin sınırlarını çoktan aşmış durumda. Siyasetin kalbi, eskisi gibi sadece kapalı kapılar ardında veya mermer kürsülerde atmıyor; dijital ekranların mavi ışığında, trend topic listelerinin gürültülü dalgalarında yeniden yazılıyor.
Peki, bu sanal sokakların arkasında yatan rasyonel akıl neyi işaret ediyor?
Sabah saatlerinde telefon ekranlarına düşen #FRATUR, #AnaParaGelmezseAKPGidecek veya #AKPHalkiSoyduSimdiAlgiYapiyor gibi etiketler, sadece birkaç klavye maharetinin ürünü olarak okunamaz. Bunlar, tencerenin kaynamadığı, ana paranın eridiği, geleceקל kurma hayalinin ertelendiği bir toplumsal ruh halinin dışa vurumudur. Resmi enflasyon rakamları ile mahalledeki bakkalın defteri arasındaki makas açıldıkça, vatandaşın dijital tepkisi de sertleşiyor. Reçeldeki meyve oranının en az 450 gram olması yönündeki zorunlu tebliğler bile mutfaktaki sefaleti örtmeye yetmiyor; çünkü mesele artık meyvenin gramajı değil, o kavanozun rasyonel bir ekonomi politikasıyla sofraya gelip gelememesidir.
Ankara’nın merkezinde, bürokrasinin kendi ritminde akıp giden tebrik ziyaretleri, açılışlar ve protokol fotoğrafları ile sokağın bu ham gerçeği arasındaki mesafe hiç bu kadar açılmamıştı. Bir tarafta kaymakamlıkların ve belediyelerin düzenlediği kurslar, hafızlık törenleri, spor şehri vizyonları; diğer tarafta ise sandık çağrısıyla yankılanan ekonomik öfke. Siyaset analizi yaparken olayları sadece anlık manşetler üzerinden okumak, buzdağının yalnızca su üstündeki kısmıyla yetinmek demektir. Küresel tedarik zincirlerinin sıkıştığı, yerli üreticinin maliyet altında ezildiği bir iklimde, toplumsal talepleri yalnızca algı operasyonu olarak nitelendirmek, sorunu çözmek değil, üzerini örtmek demektir.
Bugün Türkiye, tam da bu ekonomik kesişim kümesinin merkezinde, ezber bozan bir gerilimle yüzleşmektedir. İç politikadaki kırılganlıkların dış ekonomik dalgalanmalarla tahkim edildiği bu dönemde; ne toplumsal talepleri yok sayarak bir sükûnet iklimi yaratmak mümkündür ne de faturasını orta sınıfın ödediği bir modelle yola devam etmek. Akılcı, halkın gerçekçi ekonomisini önceleyen ve şeffaflığı esas alan bir stratejik akıl, bu çağın en kıymetli pusulasıdır.
Siyaset sadece bugünü yönetme sanatı değil, yarının risklerini bugünden okuma iradesidir. Dijital meydanlarda yükselen sesler, sandığın işaret ettiği yönü aydınlatıyor. Ve unutulmamalıdır ki, küresel ve yerel satranç tahtasında hamle yapanlar kadar, sokağın bu gürültülü ve haklı sesini doğru okuyup yönlendirebilenler de masanın kaderini belirler.

