Tarihin akışı bazen yavaş ve öngörülebilir nehir yataklarında ilerler, bazen de sarp kayalıklardan düşen bir çığ gibi ani ve yıkıcı kırılmalara sahne olur. Bugün içinde bulunduğumuz ekonomik ve siyasi konjonktür, tam da bu ikinci kategoriye göz kırpıyor. Sosyal medyanın dijital dehlizlerinde yankılanan etiketler, aslında mutfaktaki tencerenin kaynamadığının, esnafın defterindeki borç bakiyesinin ve vatandaşın omuzundaki yükün dijitalizme bürünmüş halinden başka bir şey değil.
Bir yanda #AnaparaYoksaErkenSandıkVar fısıltıları, diğer yanda ise çarşıdaki pazar tezgahının etrafında dönen o tanıdık, yorgun sohbetler… Siyasetin dili ile sokağın gerçeği arasındaki mesafe açıldıkça, Ankara'daki hesaplar mahalledeki bakkalın, manavın kapısından dönüyor. İnsanlar sadece ay sonunu getirmekle kalmıyor, aynı zamanda geleceğe dair kurdukları hayallerin de enflasyon altında ezilişini izliyor. Küresel tedarik zincirlerindeki kırılmalar ve içerideki maliyet baskısı, orta direğin omurgasını sessizce ama derinden kırıyor.
Anayasal takvimine tam sekiz yıl varken erken seçim tartışmalarının bu denli erken bir evrede alevlenmesi, sadece muhalefetin bir stratejisi değil; iktisadi krizin yarattığı doğal bir yerçekimi kanunudur. Ne zaman ki vatandaş borcunu çeviremez, ne zaman ki anapara erir, işte o zaman sandık tartışmaları spekülasyon olmaktan çıkıp toplumsal bir zorunluluğa evrilir. Bugün ekonomi yönetimi, bütçe disiplini ve dış dengeyi sağlama adına sıkılaştırıcı adımlar atarken, bu acı reçetenin sokağa yansıyan faturasını okumak zorundadır. Sadece rakamlarla konuşulan makroekonomik modeller, mahalledeki esnafın kepenk indirirken döktüğü alın terini açıklamaya yetmiyor.
Siyaset sadece bugünü idare etme sanatı değildir; yarının krizlerini bugünden görüp rota çizebilme iradesidir. Eğer çarşıdaki yangın sönmez, anapara erimeye devam ederse, ne kadar güçlü stratejiler kurarsanız kurun, sandığın rüzgarı her ezberi yerle bir eder. Küresel satranç tahtasında hamle yapmak mühimdir ancak masanın kaderini her zaman o masaya oturanların halkla olan bağı belirler. Siyasetin damarları tıkandığında, o tıkalı damarı açacak yegane müdahale yine milletin iradesidir.