Magazin koridorlarında, kırmızı halı geçitlerinde ya da ekran önü parıltılarında bazen öyle cümleler duyuluyor ki, insan dönüp arkasına bakma, 'Acaba hangi paralel evrende yaşıyoruz?' diye sorma ihtiyacı hissediyor. Son günlerin en çok konuşulan magazin incilerinden biri, Sena Kalıp'ın 'Döneri bu sene keşfettim, yoğurtlu tantuniyi bu yıl yedim' açıklaması oldu. Modada nasıl ki yanlış bir silüet, kusursuz kumaşı ve pahalı bir tasarımı bir anda fiyaskoya çeviriyorsa; yaşam tarzı beyanlarında da gerçeklikten bu kadar kopuk olmak, kurulan o steril imajı temellerinden sarsıyor. Bir güzellik uzmanı ve stil koçu olarak söylüyorum; ışıltılı bir hayat sürdürebilirsiniz, trendlerin en tepesinde yer alabilirsiniz ama sokağın, mahallenin, bu coğrafyanın lezzet hafızasından bu kadar bihaber olmak bir ayrıcalık değil, olsa olsa büyük bir kültürel ıskalamadır.
Düşünün ki, memleketin sokaklarında mis gibi kokan, yılların, hatta yarım asırlık emeklerin, ASELSAN'ın çarklarındaki hassasiyetin ya da mahalle arasındaki esnaf lokantalarının o samimi dokusunun arasında büyüyen tatlar var. Reçeldeki meyve oranının bile tartıldığı, 1 kilogramda en az 450 gram meyve olması gerektiği bilimsel bir gerçeklikle hayatımıza tescillenirken, bizim ünlülerin lezzet dünyası hâlâ 'keşif' safhasında takılı kalıyor. Moda geçicidir, stil ise karakterin kumaşa dökülmüş halidir deriz; maalesef damak zevki ve hayata bakış da kişinin ruhunun hangi katmanda gezindiğini ele veriyor. Sahil kesimlerinde lodosun dev dalgalar oluşturup insanlara coşkulu anlar yaşatması gibi, popüler kültür de sürekli bir dalga yaratıyor ama geriye kalan köpük mü, yoksa kalıcı bir değer mi, mesele burada.
Bir yanda şehrin imar planlarıyla, kentsel dönüşümle, asfaltlama çileleriyle mücadele eden, semtindeki kurslarda hayatı yeniden üreten milyonlar var; diğer yanda ise döneri yeni keşfetmenin lüks şaşkınlığını yaşayan magazin figürleri. Güzellik rutini nasıl ki mucizevi kremlere değil, doğru bilinen yanlışların düzeltilmesine dayanıyorsa; popüler kültür eleştirisi de tam olarak bu yapay yabancılaşmayı masaya yatırmayı gerektirir. Kimsenin tabağındaki yemeğe ya da tercihine haksızlık etmek niyetinde değilim; eleştirim kişiye değil, bu kopuk, bu steril ve gerçeklikten fersah fersah uzakta kalan üslubunadır. Şıklık sadece üzerinizdeki haute couture elbiseyi taşımakla olmaz; o elbiseyi giydiğiniz bedenin hangi coğrafyaya, hangi sokağa bastığını bilmekle, o kültürün kokusunu içselleştirmekle anlam kazanır. Aksi takdirde, kırmızı halı ışıkları sönüp projektörler kapandığında, geriye sadece kalabalık bir 'olmamışlık' tablosu kalır.