Magazin koridorlarında son birkaç gündür herkes aynı ezberi tekrarlıyor: Kim kaç milyon izlendi, kim hangi sahil kasabasında el ele yürüdü, kim hangi davanın duruşmasından hangi kararla çıktı? İstanbul’un o endişeli, hırpalayıcı temposundan kaçıp birkaç dakikalığına bu renkli ekrana bakan herkes, popüler kültürün sunduğu bu dijital sergiye kilitlenmiş durumda. Ancak bir magazin eleştirmeni ve moda uzmanı olarak durup o rakamların ve tatil karelerinin ardına bakmam gerekiyor. Çünkü gördüğümüz her parlak rakam ya da kusursuz kurgulanmış tatil karesi, aslında bizim toplumsal reflekslerimizin, estetik açlıklarımızın ve trend okumalarımızın birer aynası.
Önce rakamlardan başlayalım. Hadise’nin 'Ara Beni' şarkısı dijital mecralarda yüz milyon barajını devirdi. Kutlama görüntüleri, sahne enerjisi, kostüm tercihleri derken ortalık yine toz duman. Peki, bu yüz milyonluk kutlamanın arkasında sadece kulağımıza dolanan pop ritimleri mi var, yoksa kusursuz işleyen bir imaj mühendisliği mi? Sahne kostümlerine baktığımızda, lüks tüketimin ve anlık trendlerin silüeti nasıl ezdiğini net bir şekilde görüyoruz. Kırmızı halıda ya da konser sahnesinde şıklık yarışına girmek cesaret ister; ama o cesareti doğru kumaş, kusursuz kesim ve doğru duruşla taçlandıramıyorsanız, geriye sadece kalabalık bir 'olmamışlık' tablosu kalır. Hadise, sahne enerjisiyle bu açığı çoğu zaman kapatsa da, tercih ettiği bazı iddialı parçaların kumaş kalitesi ve silüete olan kurban edilişi gözümüzden kaçmıyor. Moda geçicidir, stil ise karakterin kumaşa dökülmüş halidir. Bugün 'trend' diye üzerimize giydiğimiz her parça, yarın kim olduğumuzu ele verir; dijital izlenmeler unutulur ama doğru dikilmiş bir ceketin omuzumuzdaki vakur duruşu kalır.
Madalyonun diğer yüzünde ise Melek Mosso’nun İspanyol sevgilisiyle Akdeniz kıyılarında yaşadığı o kartpostallık romantizm var. Magazin basını bu tatili 'aşk dorukta' manşetleriyle servis ederken, ben fotoğraflardaki o doğal estetiğe bakıyorum. Şehirli kadının karmaşadan kaçıp sığındığı o sahil kasabası sofra estetiği, abartısız keten gömlekler, rüzgârda dağılmış saçlar ve saf bir bakım anlayışı… Güzellik rutini denilen şey bir lüks değil, kişinin kendine gösterdiği saygının en zarif aynasıdır; mucizevi kremlere değil, doğru bilinen yanlışların düzeltilmesine ihtiyacımız var. Mosso’nun bu doğal ve iddiasız tatil pozları, konser sahnelerindeki ağır makyajlı ve zırhı andıran kostümlerin karşısında adeta ferah bir nefes aldırıyor. İnsan, ekran karşısında o yapay parıltılardan yoruldukça, sokağın, tarlanın, dalgalı denizin o ham ve sahici dokusunu arıyor.
Tabii gündem sadece parıltılı sahnelerden ibaret değil. Şehir bir yandan Ataşehir’deki hareketli haftanın, Ümraniye’de devrilen o talihsiz küçük aracın ve sokaktaki sıradan insanın mücadelesinin telaşıyla yankılanırken, diğer yandan adliye koridorlarından gelen haberler popüler kültürün o sevimli maskesini bir anda düşürüveriyor. Aleyna Kalaycıoğlu’nun tahliye haberi ya da ardı arkası kesilmeyen ekonomik serzenişler hashtag’leri, bu ışıltılı magazin balonunun aslında ne kadar ince bir iğneye baktığını bize hatırlatıyor. Şile’nin tarihi gün dönümü kutlamalarıyla, güneydeki El Nino sellerinin getirdiği yıkım aynı anda bu ülkenin haber bültenlerine sığıyorsa, burada iki ayrı Türkiye’den bahsetmek zorundayız.
Son sözü yine estetik filtremizle söyleyelim. İster yüz milyon izlenen bir klip çekin, ister İspanya sahillerinde aşk tazeleyin; günün sonunda geriye kalan, hayata hangi üslupla baktığınızdır. Ne sahnelerdeki o fahiş bütçeli kumaş faciaları gözümüzü boyayabilir ne de dijital sayaçlardaki o soğuk rakamlar ruhumuzu doyurabilir. Bize asıl lazım olan, zarafetini kaybetmemiş bir eleştiri gözü ve sahici olandır.