Tarihin akışı, bazen yavaş ve öngörülebilir nehir yataklarında ilerler; bazen de sarp kayalıklardan düşen bir çığ gibi ani ve yıkıcı kırılmalara sahne olur. Bugün içinde bulunduğumuz ekonomik ve sosyal konjonktür, tam da bu ikinci kategoriye giriyor. Çarşıda pazarın yangını, esnafın defterindeki kapanmayan açıklar derken, bu kez ses Ankara’nın mermer koridorlarında, Meclis’in kapısında yankılanıyor. Yıllardır biriken ekonomik sıkıntıların en somut, en yakıcı adreslerinden biri olan fonzedeler, hak arama mücadelesini parlamentonun merdivenlerine taşıdı.
Peki, bu kalabalığın arkasında yatan rasyonel akıl ve haklılık payı nedir? Siyasetin dili artık sadece diplomatik teamüllerle veya rutin Meclis aritmetiğiyle sınırlı kalamaz. Olayları anlık manşetler üzerinden okumak, buzdağının yalnızca su üstündeki kısmıyla yetinmektir. Fonzedelerin dile getirdiği anapara ve stopaj meseleleri, sadece bir grup insanın bireysel finansal hatası veya talihsizliği olarak okunamaz. Bu, ülkenin geçmişten bugüne taşıdığı yapısal ekonomik dengesizliklerin, denetlenmeyen piyasa hareketlerinin ve en önemlisi vatandaşın devlete olan güven akdinin sınandığı kritik bir eşiktir.
Ankara’dan ilçe belediyelerine kadar uzanan hat üzerinde, yerelde yaşanan her sıkıntı aslında merkeze yansıyan büyük tablonun bir provası niteliğindedir. Ataşehir’de, Esenyurt’ta ya da Şişli’de belediye meclislerinde dönen bütçe tartışmaları ile Ankara’daki genel bütçe disiplini arasında ince bir köprü vardır. Vatandaş, yerelde karşılaştığı adaletsizliği veya geçim derdini çözemediğinde gözünü doğrudan yasama organına çevirir. Meclis’e yürüyen fonzedeler de tam olarak bu refleksle hareket ediyor. Kaybettikleri anaparanın peşine düşen, stopaj yükü altında ezilen bu insanlar, seslerinin duyulmasını, siyaset kurumunun bu yaraya merhem olmasını istiyor.
Siyasi iradenin bu konuya yaklaşımı ise hayati bir sınav niteliğindedir. Toplumun farklı kesimlerinden yükselen sesleri es geçmek, sorun yokmuş gibi davranmak ya da meseleyi sadece teknik bir maliye politikası olarak görmek, bugünün karmaşık dünyasında iflas etmeye mahkum bir stratejidir. Siyaset sadece bugünü yönetme sanatı değil, yarının toplumsal huzursuzluklarını bugünden okuma iradesidir. Fonzedelerin Meclis'teki varlığı, iktidarıyla muhalefetiyle tüm siyaset sınıfına verilmiş açık bir uyarıdır. Küresel finans krizlerinin dalgaları kıyılarımıza vururken, içerideki küçük yatırımcının, tasarruf sahibinin korunması devletin asli görevleri arasındadır.
Çarşıdaki esnafın çayı soğurken, Meclis kapısındaki bu adalet arayışı uzun vadeli çözümler gerektiriyor. Gözlerini kapatıp kulak tıkayarak ne ekonomik krizler ortadan kalkar ne de mağduriyetler son bulur. Oyunu okuyup yönlendirebilenler masanın kaderini belirler; ancak masadakilerin sesini duymayanlar da bir gün o masanın devrilmesine engel olamaz. Fonzedelerin mücadelesi, sadece birkaç kalemin düzeltilmesi davası değil; bu coğrafyada adaletin ve hakkın hak ettiği yere oturması mücadelesidir.